| Ostatnie przedstawienie
Kany, nad którym pracował Zygmunt Duczyński (twórca i reżyser
Kany, zmarł 15 marca 2006 roku) dokończone przez zespół Teatru
Kana we współpracy z Arkadiuszem Buszko. Spektakl oparty jest
na dramacie "Adam Geist" Dei Loher w tłumaczeniu Karoliny
Bikont.
Praca nad tym spektaklem była, jak się okazało, naszym
ostatnim spotkaniem z Zygmuntem. I jego spotkaniem z istotnymi
dla niego tematami, pytaniami, obrazami. Z ludźmi, których
poprzez ten spektakl odkrywał, poznawał, pomagał im docierać
do rzeczywistych emocji. To, co się budowało na scenie wynikało
nie tylko z aktorskiego działania, ale także, a może przede
wszystkim, z uważnych rozmów, ze wspólnie podejmowanej ciszy.
Z uczciwego przyznawania się do niemożności. Z szukania tego,
codotyka obecnego czasu.
Długo zastanawialiśmy się, czy podjąć próbę dokończenia
tego przedstawienia, już bez Zygmunta. Skala wątpliwości była
oczywista. Daliśmy sobie czas na decyzję. Wsłuchaliśmy się
w ten spektakl. Próbowaliśmy zachować to, czego chciał dotknąć
Zygmunt, wiedząc jednocześnie, że nei wolno nam kopiować tego
języka. Trzeba było odnaleźć włąsną odpowiedź na pytania,
które nam zadał. Trzeba było zadać sobie włąsne pytania...
Każda prezentacja tego spektaklu jest dla
nas spotkaniem. Ważnym. Niełatwym. Ale podjętym...
Zespół Teatru Kana
Scenariusz i reżyseria: Zygmunt Duczyński
Spektakl został dokończony we współpracy z Arkadiusem Buszko
Muzyka: Sławomir Skruszewicz
motyw świerszczy - Roland Alphonso
Kompozycje pieśni: Krzysztof Seroczyński
Realizacja świateł: Tomasz Grygier
Podziękowania za pomoc i kncepcję wizualną dla Anny Anosowicz
Obsada
Adam Geist - Waldemar Nicek
Animula - Bibianna Chimiak
Dziewczyna - Marta Giers
Indianin, Bruno - Dariusz Mikuła
Erych, Strażak, Rodzina - Hubert Romanowski
Poborowy, Strażak, Rodzina - Piotr Starzyński
Strażak, Rodzina - Karolina Sabat
Premiera
Szczecin, 26-27 stycznia 2007 roku
Spektakl zwyciężył w plebiscycie publiczności XVI Alternatywnych
Spotkań Teatralnych KLAMRA 2008 w Toruniu.
* * *
"...Teatr Kana pokazuje, że można stworzyć spektakl
poruszający, o dużej sile budowanych emocji, mądry i ważny.
(...) Opowieść o drodze życia Adama, która staje się zarazem
ścieżką często niezawinionej śmierci, zaczerpnięta została
z dramatu "Adam Geist" niemieckiej dramatopisarki
Dei Loher. (...) Podróż ta zostaje ujęta w niezwykłą formę
przestrzenną. Światło odgrywa w tym przedstawieniu konstrukcyjną
rolę. (...) Zanurzenie w półmroku oraz przedłużenie i wyolbrzymienie
aktorów przez ich cienie buduje atmosferę odrealnienia, potęguje
wrażenie uczestniczenia w podróży do zaświatów, wycieczki
po kręgach piekielnych. (...) Warstwa dźwiękowa tego przedstawienia
ma w sobie coś hipnotyzującego. Poruszający śpiew Bibianny
Chimiak staje się synonimem śmierci, ale również tajemnicy.
Głęboka barw a głosu aktorki oraz liryczność śpiewanej pieśni
buduje w widzu ogromne napięcie, budząc skrajne emocje - od
niepokoju aż do wyciszenia. (...) Spektakl ma w sobie ogromną
siłę. Pełen jest niewyjaśnionej duchowości..."
Alicja Rubczak, Nowa Siła Krytyczna
|
